IJSLAND -  Na de eerste wedstrijdronde was al snel duidelijk KBU France en CFE uit zouden gaan maken, wie er naar de volgende ronde zou gaan. Voor de laatste wedstrijdronde was het verschil 1 doelpunt in het voordeel van de Fransen. Het zou een voordeel voor CFE kunnen zijn om de laatste wedstrijd te spelen, dan wist je immers wat je doen moest. De ontzetting was groot toen bleek dat de Fransen het armoedig spelend Vimmerby met 18-2 aan de kant had gezet. Conclusie: CFE moest tegen gastheer Keflavik met 18 goals verschil winnen om alsnog winnaar te worden. Normaal gesproken een onmogelijke opgave, maar met zo’n zwak team als tegenstander bleven de mannen Adriaansen en Badloe erin geloven. Voor het eerst was de hal redelijk gevuld met aanhangers van Kevlavik die luidruchtig werden gesteund door het Franse team.

Onder het motto, alles-of –niets vloog CFE er met volle overgave bovenop. In IJsland wordt tophandbal gespeeld en dat was nu ook zichtbaar. Met 9 man in de cirkel moest voortdurend naar oplossingen worden gezocht. Alle ledematen moesten door de verdedigers worden ingezet om doelpunten te voorkomen en dan was er nog altijd de paal of de lat.
Na twee minuten had Bali het gat gevonden: 1-0. Na vijf minuten leidde balverlies de eerste tegenaanval in. Traustaton maakte de gelijk. CFE schrok hier nauwelijks van en nam door doelpunten van Bali, El Allouchi en Appie Zouthane in de elfde een 1-4 voorsprong.

Ook bij de tweede IJslandse counter was het raak. Nu trok CFE de handboeien om de verdediging nog wat strakker aan en liep in zeven minuten tijd uit naar 2-8. Tweemaal el Allouchi, en de gebroeders Zouthane waren de doelpuntenmakers. Drie minuten voor rust was een arbitrale dwaling er de oorzaak van dat Keflavik door een onterecht toegekende strafschop op 3-8 kwam. Of deze misser invloed heeft gehad zal nooit duidelijk worden. Het haalde CFE wel uit haar ritme. Slechts El allouchi trof nog een maal doel voor de pauze: 3-9.
Het moet wel gezegd worden dat de arbitrage op dit toernooi van een hoog niveau was.
Na de pauze hetzelfde beeld, een furieus aanvallend CFE stuitte keer op keer op een met kunst- en vliegwerk verdedigende ploeg. CFE bouwde de score wel uit, maar de tijd begon te dringen.
Erens tweemaa, Adil Zouthane tweemaal, Bali, El Allouchi en Appie Zouthane zetten de teller op 16, maar de klok tikte meedogenloos door. Het geloof in het onmogelijke nam af en toen Bali twee minuten voor tijd met rood moest vertrekken was het gedaan. Uiteindelijk werd het 5-16 en was de droom voorbij.

Compliment aan de groep voor de manier waarop zij hebben gestreden en hebben geprobeerd om alsnog een wonder te verrichten. Het is niet gelukt, maar het doet deugd dat uit alle kampen de conclusie werd getrokken dat CFER veruit de beste zaalvoetbalploeg was. Voor wat het dan waard is.
Na de wedstrijd gaf aanvoerder Erens in een korte toespraak dat dit Europees toernooi toch veel heeft opgeleverd. We moeten lering trekken uit deze wedstrijden. Het hardere spel, de strakke arbitrage. de provocaties, vooral van de Fransen en de andere speltypes zijn nieuw voor ons, maar dit is het internationale zaalvoetbal. “We zijn in deze vijf dagen naar elkaar toegegroeid en daar moeten we van profiteren”. En daar heeft hij gelijk in want gelachen is er ondanks de regenachtige dagen.

Bron: CFE/VDL Groep